یاد روزهای خوب

غم

memoire — Tue, 03 Nov 2009 14:19:00 GMT

دلم چیزی میخواهد... زمان را که برگردد. دریغ...

memoire — Sun, 20 Sep 2009 19:43:55 GMT

چیز زیادی نمیخواهم. یک شب طولانی که با هم بنشینیم. بدون دغدغه ... از دانشگاه آمده باشیم یا از هر جای دیگر... از آدم ها حرف بزنیم . از اخبار. از روز... از کتاب ها... و بخندیم... ساده و راحت... دلم برای دو ساعت رفاقت ساده تنگ شده....

همین.

:)

memoire — Sat, 23 May 2009 04:45:17 GMT

نامه های یک عروسک

:) از کافکا :)

حسرت

memoire — Sat, 02 May 2009 01:59:18 GMT

دلم میخواست تهران بودم.

من میبایستی تهران میبودم.

...

جهان را که آفرید

memoire — Wed, 01 Apr 2009 17:19:18 GMT

«ــجهان را که آفريد؟»

«ــ جهان را؟
من
آفريدم!
به جز آن که چون من اش انگشتان معجزه گر باشد
که را توان آفرينش اين هست؟
جهان را
من آفريدم.»

«ــ جهان را
چه گونه آفريدی؟»

«ــ چه گونه؟
به لطف کودکانه ی اعجاز! به جز آن که رويتی چو من اش باشد
( تعادل ظريف يکی ناممکن
در ذروه ی امکان)

که را طاقت پاسخ گفتن اين هست؟

به کرشمه دست برآورده
جهان را
به الگوی خويش
بريدم.»

مرا اما محرابی نيست،
که پرستش من
همه
برخورداربودن است.
مرا بر محرابی کتابی نيست،
که زبان من
همه
امکان سرودن است.
مرا بر آسمان و زمين
قرار
نيست
چرا که مرا
منيتی درکارنيست:
نه من ام من.

به زبان تو سخن می گويم
و در تو می گذرم.

احمد شاملو

memoire — Mon, 16 Mar 2009 18:43:05 GMT

من عاشق راه نزدیک بیمارستان و خانه هستم... عاشق آسفالت یخ زده و شن هایی که قرچ قرچ زیر چکمه حال کف پاو گوش آدم را بد میکنند... عاشق باد سردی که زیر مانتو سفید میخزد و صورت را میسوزاند... :) عاشق روی ماه دخترم هستم که از پشت پنجره که مرا میبیند پرواز میکند که ببویمش و ببوسمش...

ای راه نزدیک بیمارستان و خانه :))

برگشته ام بیمارستان... با بخش شروع کرده ام. به غیر از اتاوا ، هیچ دانشگاه دیگری نیست که به این شکل بیمار تحت بخش رادیوتراپی بستری کند... عملا آن چه که جزو مفاد درسی ما است و نهایتا در آخر رزیدنتی باید یاد بگیریم فقط درمان سرطان و رادیوتراپی است. نه حل و فصل مشکلات اورژانسی بیماران سرطانی... در دانشگاه های دیگر رزیدنت های پرتودرمانی صرفا در درمانگاه کار میکنند و بخش طرح درمان ( treatment planning ) ...

من اما ناراضی نیستم. مریض های بستری در بخش ما عموما مریض های بدحال و در مراحل آخر بیماری سرطان هستند... کنترل درد و علامت درمانی مهم ترین اقدام ما است... ایران را زیاد یاد میکنم... این روزها را نمیدانم... اما اینجا قانون این است که مریض درد نکشد. هیچ حد و حدودی برای اپیویید ها قایل نیستیم... دارو ها و روش های زیادی برای کنترل درد هست... فکر میکنم یک بار از دکتر رضا پرسیدم و احتمالا تمام داروهای ضد درد در ایران در دسترس نیست با این حال در حدی که من میدانم از آنچیزی هم که در ایران هست پزشکان به اندازه لازم استفاده نمیکنند و عموم بیماران سرطانی وضعیت راحتی ندارند. اینکه پزشک به این باور برسد که میتواند و باید مریض را در وضعیتی آسوده نگه دارد خیلی مهم است. اوایل برای خودم هم قابل باور نبود... برای یادگیری همین قضیه است که بخش را دوست دارم... دوست دارم کنترل درد را واقعا یاد بگیرم...

غیر از این بیمارانی هستند که اشعه میگیرند و عوارضی نشان داده اند و برای کنترل عوارض بستری شده اند...

گاهی عشق و وابستگی را آدم در دو چشم آبی قرمز از اشک با پلک های پیر و بدون مژه میبیند که به همسری دوخته شده است که در حال مرگ است ، خون سرفه میکند و خطوط چهره اش واقعا بیشمار است...

memoire — Fri, 06 Feb 2009 18:27:24 GMT

نمیدونم... یکی از سخت ترین کارهایی که تو زندگیم مجبور شدم بکنم واگذاری نگهداری از کیاناز به فرد دیگر بود...

حس اینکه خیلی چیزها از زندگیت دزدیده میشود.. خنده های کیاناز - دستهایش که بلند میکند تا بغلش کنی - فرمانبرداری که از او داشتم - چشمان متشکرش وقتی سیرش میکردم - بوی محبوبش وقتی میخواباندمش ... گریه های بیخود و بیجهتش که مرا میخنداند :) لحظه های طلایی خلاصه...

یک سالی که گذشت بهترین سال زندگیم بود.... بهترین سال زندگیم... با همه دوری و با همه غربت ... بهترین دوران زندگیم بود... واقعا خوش گذشت.

حالا به روز بازگشت به بیمارستان نزدیک میشوم... حس خیلی بدی نیست. دلم یک کم برای محیط بیمارستان و مریض دیدن هم تنگ شده است. برای کامپیوتر ها و پلان ریختن.... برای استادی که دنبالش بدوم :) ...

اما نبودن با کیاناز بد دردی است... دلم واقعا برایش تنگ میشود... همین الان که تنها نشسته ام و او را با کس دیگری گذاشته ام... دلم برایش تنگ شده است.

خیلی به مادر بودن و زن بودن و زندگی یک زن این روزها فکر میکنم... آیا زن خانه دار بودن, مادر بودن شاد تری است؟ مادر بودن مفید تری است؟

نیمی از سال گذشته را تقریبا کاملا خانه دار بودم... یک زن خانه دار فعال. کار زیادی در نوع خودش نبود... در مقایسه با وظیفه مادرهایمان میگویم... خانه میتوانست در بازگشت حامد هم بهم ریخته باشد :) غذا میتوانست آماده نباشد... با این حال تجربه ای بود برای خودش...

واقعیت این است که نیمی از ساعاتی که در خانه مشغول کار بودم بالاجبار دخترم را دست به سر میکردم به اصطلاح... مجبور بودم... کارهای واجبی بود که باید انجام میشد...

این یک دلیل برای توجیه دور ماندن مادر از کودک در ساعات روز....

نکته دیگر.... زن فقط خانه دار, برای ساختن و پروراندن وجودش پل های ارتباطی دارد نه اینکه نداشته باشد... اما آیا چقدر پویا است؟ فامیل و اقوام , کتاب ها و مجلات و اخبار و برنامه های تلویزیونی....

باید برای اینکه مادر بود برای اینکه هر چیزی بود قبل از آن وجود داشت.

از دخترم که دور هستم برایش دلم تنگ میشود... لحظه های با او را در قلبم حک میکنم.

memoire — Fri, 16 Jan 2009 03:13:18 GMT

در روزهایی که گذشت دخترم یک ساله شد و من تهران رفتم و برگشتم...

در روزهایی که گذشت در مدت زمان کوتاهی هزاران کودک و انسان بیگناه روی کره خاکی ما در خون غلتیدند. سکوت حامیان حقوق بشر چندش آور و تهوع آور است...

دخترم. زمستان تمام میشود. این برف های سنگین آب خواهد شد. من در خانه را باز میکنم و تو با پاهای کوچک و نازنینت روی چمن ها خواهی دوید. آن روز همسایه ها تو را میبینند ... نگاهت میکنند...

-- نوزادی که آن روز برفی سال گذشته به دنیا آمد تابستان امسال خانمی شده و در کوچه های ما میدود.

بازگشت به بیمارستان نزدیک است. 15 اسفند یک امتحان هم دارم. یک امتحان جامع کله گنده که اینطور که از سال گذشته معلوم است کلی هم بازخواست دارد اگر نمره ام کم بشود....

بعد از یک سال کتاب دست گرفته ام...

دو تا سی دی در اومده که به معنای واقعی کلمه شاهکار است:

لطف تمبک و از این گوشه تا اون گوشه. یک سری ترانه کودکانه است با آهنگ های سنتی ایرانی. واقع جذاب و شنیدنی است. از دستش ندین.

سرد ترین روزهای سال داره میگذره... هوا رو منفی 30 است بدون اثر باد.... اون چیزی که آدم احساس میکنه با اثر باد 8-12 درجه سرد تره...

فقط کودک داری :))

memoire — Wed, 03 Dec 2008 00:22:18 GMT

بهترین احساسی است که میشود تجربه کرد. فکر نمیکنم حداقل برای من شیرین تر از این اتفاقی بیافتد. حس در آغوش کشیدن فرزند... کودک خردسال که در عین ضعف با بیشترین قدرت بر تو حاکمیت میکند. در مقابلش واقعا عاجز از تصمیم گیری و اولویت دادن به هر چیز غیر از خواسته او هستم..

بغلم کن، شیر میخوام، با من بازی کن، گشنمه :) زووووووووووووووووود باش. باید عوضم کنی همین الان، بلندم کن میخوام در اون کابینت بالایی رو باز کنم... این تو که چیزی نیست! خوب بریم بغل پنجره... ولم کن میخوام برم جارو رو بردارم :))) ......اییییییی این کابینت چرا درش باز نمییییییییییییییشه؟ :))) خوب... اون قابلمه را بده به من :))) نه اون سبد رو... آهان :)) بریم بالا، بریم اون یکی اتاق... بدو دنبالم!!! قایم شو! پیدام کن :)))) حالا اسباب بازی که قایم کردم رو پیدا کن :))) کتاب بخون، شعر بخون :))) دوباره، دوباره و دوباره... تا اینکه آروم آروم ساکت میشه و سرش رو تو شونه من فرو میکنه یعنی خوابم میاد... :) میخوابونمش و باید برم خانه به معنای واقعی کلمه زیر و رو یه سر و سامانی بدم. :)

خدااااااا که تو چقدر شیرینی دختر :*

چند تا مطلب نصفه نیمه داشته باشم خوبه که ثبت موقت شده و نیمه کاره رهاش کردم...؟ بعد که برمیگردم میبینم نمیتونم تمومش کنم و درست یادم نیست اون موقع چی میخواستم بنویسم...

هر چی بیشتر میگذره، بیشتر قانع میشم برای زندگی بهتر، باید برگردم... اما همینطور که میگذره و میگذره سخت تر میشه و سخت تر...

دلم میخواست به جای رزیدنت یه شغل دیگه ای داشتم، شاید میشد بیشتر میموندم خونه...

تو بچه داری من اگر یک توصیه بخوام بکنم اینه که سعی نکنید هیچ کار خاصی رو به شکل خاصی انجام بدین :) بچه بهترین راهنما است و به آدم میفهمونه که آمادگی چه بازی های جدید، آموزش، تربیتی رو داره... اگه آدم خوب به علامت هایی که بچه میده توجه کنه قشنگ میتونه باهاش پیش بره :)

یادمه بچه بودم مامانم میگفت من میام خونه اتفاقی افتاده باشه ( مثلا لیوان شکسته باشه یا هر چی ... ) محاله نفهمم کی چیکار کرده... الان میفهمم که آی واقعا راست میگفت :) البته اون موقع ها هم بارها بهمون ثابت کرده بود :))

...

memoire — Sun, 09 Nov 2008 01:29:18 GMT

بگردید، بگردید در این خانه بگردید	در این خانه غریبید، غریبانه بگردید
یکی مرغ چمن بود که جفت دل من بود	جهان لانه ی او نیست، پی لانه بگردید
یکی ساقی مست است، پس پرده نشسته است	قدح پیش فرستاد که مستانه بگردید
یکی لذت مستی است، نهان زیر لب کیست؟	از این دست بدان دست چو پیمانه بگردید
یکی مرغ غریب است که باغ دل من خورد	به دامش نتوان یافت، پی دانه بگردید
نسیم نفس دوست به من خورد و چه خوشبو است	همین جاست، همین جاست، همه خانه بگردید
نوایی نشنیده است که از خویش رمیده است	به غوغاش مخوانید، خموشانه بگردید
سرشکی که بر آن خاک فشاندیم بن تاک	در این جوش شراب است، به خمخانه بگردید
چه شیرین وچه خوشبوست، کجاخوابگه اوست؟	پی آن گل پرنوش چو پروانه بگردید
بر آن عقل بخندید که عشقش نپسندید	در این حلقه ی زنجیر چو دیوانه بگردید
در این کنج غم آباد نشانش نتوان داد	اگر طالب گنجید، به ویرانه بگردید
کلید در امید، اگر هست شمایید	در این قفل کهن سنگ چو دندانه بگردید
رخ از سایه نهفته است، به افسون که خفته است؟	به خوابش نتوان دید، به افسانه بگردید
تن او به تنم خورد، مرا برد، مرا برد	گرم باز نیاورد، به شکرانه بگردید
	ه.ا.سايه