یاد روزهای خوب

گاهي يه چيزي به سبکي يک حباب،‌مثل يک آرزو از اعماق وجود و دل آدم آرام و کم کم مياد بالا. ....

***

از کجا شروع کنم؟ با موهاي جعد دار و چشم‌هاي درشت وارد زندگي من شد. اومد تا هميشه خنده‌هاي با نشاطش و قلب پرطراوتش، ياد روزهاي خوب مرا خوب تر و خوب تر کند.

.....

صفحه ايميل را باز ميکنم... برايم ايميل فرستاده است...
باز ميکنم به زبان انگليسي است... با دقت و مراقبت نوشته شده است...
ميشناسمش،‌ميدانم که کارهايش را با دقت و وسواس انجام ميدهد به درستي... همه عمر اينطور بوده است...
چشمهايم را ميبندم و دوباره برميگردم به سال هاي دور... به ساعت هاي شب که بازگشتش نقطه عطف روزانه ما بود. ساعت پايان بازي هاي پر سر و صدا ساعت سکوت و احترام شبانه که با ورود او و سنگيني حضورش بر تمام خانه سايه مي انداخت. مينشست و حلقه ما و نگاه هاي ساده و پرسشگر ما... شب ها گذشت بدون اينکه لحظه‌اي صبر کند...عجب. عجب از اين شب ها و روزها.  شب هايي که با نگاه نافذ او تمام ذهن ما را تا روزها اشغال ميکرد: «ميدوني امروز چي شد؟» و چشم هايي که باصبوري ساليان دراز و عمري نجيب گوش ميداد و گوش کردن را مي‌آموخت... و دري از دنيا و نگاه و فکر و بايدها و نبايدها بروي ما باز ميشد. شب هايي که با سوال شادي آغاز ميشد: چطوري سارا خانم؟ ميدانستم که گوش ميدهد و ميدانستم که از هيچ خطايي به چشم خودش نخواهد گذشت... شب هايي که از خاطرات روزهاي بسيار دور ميگفت. از کودکي ها و از شب هاي طولاني. از مناعت طبع و از بزرگي روح. از انسان هايي که به سختي ميشود شناختشان و به آساني. از اشتباهات و از عشق.... عشق به ما... عشقي تمام نشدني که تا آسمان هست ميدانم که آن را با ذره ذره وجودم احساس ميکنم و با خواندن کلماتش تمام گرمي‌اش را احساس ميکنم و دوباره ميروم. ميروم به تمام آن روزهاي خوبي که مرا روي دستانش بلند کرد . برد بالا و بالا تا برسم به آنجايي که دوست ميدارم...

*********************************

دنيا چشماشو ريز می کنه و به باباييش می گه:  مامان نه من لوهلوهلات!‌‌تو من يه چوچولو؟؟ ( مامان به من شکلات نمی ده.  تو به من يه کوچولو می دی؟)
بخونيد وبلاگ ليلا جونم رو اگر ميشناسيد اين دو عدد قند و عسل رو که واقعا شيرينند مثل شکلات! البته خيلي دير به دير به روز ميشه اما خوب همين يه پستش هم بد نبيد!

*********************************

ديگه اينکه يک کلمه بگم درباره مهاجرت و اين حرف ها! بابا جان! يک سري آدم ميان اينور آب و به اميد خدا خيلي وضعشون خوب ميشه و خلاصه نهايتا هم راضي و خوشنود. يه سري هم ميان و به معناي واقعي کلمه آقا جان بدبخت ميشن يعني بدبخت تر از اوني که ايران بودن. خودشون هم اينو ميدونن حالا باز دو دسته ميشن يا ميگن و اعتراف ميکنن اين قضيه رو يا اينکه نميگن و انکار ميکنن. درباره گروه دوم يه علت اينکه خيلي هاشون قبول نميکنند که وضعشون واضحا خراب تر از اينه که ايران ميموندند جدا از دروغ گفتن يه علتش هم اينه که آدم وقتي ايرانه فکر ميکنه خوب وضع اينجا بده و ميريم کانادا يا اروپا بهتر ميشه و اونحا اين مسخره بازي ها نيست. بعد مياد اروپا و کانادا ميبينه مثلا خوب نشد اوضاع ميگه ميريم آمريکا بابا جون اينجا که گدا خونه است( اينو من بگم حداقل از چندين نفر اينجا شنيدم)‌ خلاصه آمريکا که ميرن ديگه فکر ميکنن دنيا همينه و اينجا هم آخر دنيا است.... به هر حال «مهاجرت» براي بعضي خيلي هم خوب کار ميکنه و خيلي هم راه حل خوبيه. اما براي خيلي ها به جرات دارم ميگم خيلي ها وضع بدتري نسبت به اون چيزي که داشتند ايجاد ميکنه.
حالا خلاصه اين حرف ها را زدم که بگم، از اين گذشته تقريبا ۸۰٪ - ۹۰٪ افراديکه ساکن ايران هستند اصلا هيچگونه امکانات مهاجرت ندارند. اين آخه چه معني داره که ما ( مثلا مهاجرين) از اينور هي بگيم اي بابا شماها دارين بيخودي خودتون رو خسته ميکنين و بيخودي کار ميکني،بيخودي طرح ميري،  بيخودي درس ميخوني،‌ اصلا آخرش چي؟ ول کن بابا. بيخوديه همه اين کارها .......چه فايده داره!
واقعا آيا اين برخورد برخورد منطقي و صادقانه است؟! بابا جان اگر آمريکا و کانادا و ... بهشت برين هم باشه ۷۰ ميليون آدم که نميتونن پاشن بيان تو اين بهشت! اين چه کاريه که ما اين موج نااميدي را به اين شکل تشديد کنيم.
از همه جالب تر اينه که کسايي که ايران هم هستند بعضا عصباني ميشن که چرا ميگي اونجا بده! انگار من ميگم نياين که خداي نکرده از اين موهبت آسماني اونها محروم بشن!  آقا جان خيلي اينجا خوبه چقدر همه شما بدبختين که نيستين اينجا!‌
به هر حال در يک کلمه و نکته آخر اينکه اگر کسي قصد مهاجرت داره خيلي خوبه که با اطلاعات دقيق بياد و تا ميتونه با آگاهي بياد... از قيمت ها،از سطح درآمد احتمالي‌اش،از زمان متوسطي که بايد بيکار بمونه و ... خلاصه با ديد باز اگر آدم بياد و بخصوص با تکليف روشن اگر بياد خوب مشکلات به مراتب کم تره و پيش أگهي به مراتب بهتر...

.....
چنگ دل آهنگ دلکش میزند
ناله عشق است و آتش میزند

کسی ميدونه اين ترانه مال کيه؟

** احسان ميگه نکن سارا نکن! نذار اين ترانه رو وبلاگت زشته!

********************
.......
آنهایی که خود را مینگرند، دنیا را نگاه نمیکنند و برای همیشه از موهبت لذت بردن از دنیای اطراف با همه وحدانیتی که من در آن میشناسم محرومند. این به نظر من تفاوت آدم ها است اگر بخواهیم آنها را به دو دسته تقسیم کنیم! آدمهایی خودنگر،‌ انسان های دنیا نگر!
وقتی دنیا را نگاه میکنی و در جستجوی غریب قوانین آن مبهوت میشوی و شگفت زده... انسان ها را نگاه میکنی و به این نمی‌اندیشی که «من» در چشم آنها چیستم، بلکه به این فکر میکنی این دیگر عجب موجود عجیب غریبی است... غور میکنی غور میکنی... شب ها تا دیر وقت بیداری و بعد با چشمان باز میخوابی... میخوابی و «خواب‌هایت خورشید را تبخیر میکند» بیداری و در کلمات و شکل آنها معلق میشوی. کلماتی که در ذهن و در چشم روزی هزار بار تکرار میشود و تو نمیدانی تناقض بین اینهمه واقعیات انسانی را با قوانینی که معلمت صبح ها و شب ها برایت دیکته میکند چگونه حل کنی... سال ها میگذرد تا در یک شب طلایی از یک جمله خدایی «توحید» را بفهمی و بفهمی که «منجی» هست... این تویی که نیستی....

*********

یادت هست؟ به چشمانم خیره شدی و گفتی: «او» هست، تو نیستی.
یادت هست؟ بین دو ساختمان دو طرف باغ دستانم را سفت میگرفتی و مواظب بودی روسری‌ خواهرزاده‌ات را باد نبرد؟ تا به آن سر باغ که برسیم به ساختمان متروکی که کسی نمیامد و جای بازی بود و جای صحبت ها و بحث های طولانی؟ جای تو که دستانت را تکان بدهی و کاردی را محکم به کف دست بکوبی و بگویی : نه سارا، اشتباه نکن! :) ...ساختمان کنار استخر؟ و جوبی که آب تصفیه شده استخر به آن میریخت و به زمین های درخت های زردآلو که میرسید در جایی به گنداب مینشست و قورباغه هایی در آن بودند که هرگز بزرگ نمیشدند... بچه قورباغه ها را برایم میگرفتی و من دل گنده تر از آن بودم که بترسم...
یادت هست؟ جبهه های جنگ و زمین های بازی را؟ مرغدانی پر از زنبور را؟ و چشم ورم کرده من را؟
کتابخانه زیر پله‌ات را یادت هست که سال ها بعد تبدیل به کتاب فروشی شد کنار خیابان جمهوری؟! جایی را که من تمام عزاداری ها را، تمام شب های احیا را به عشق آن اتاقک کوچک و کتاب های عزیز نسین ( آنزمان کیمیا بود فکر کنم) صبح میکردم...
چشم های مرا یادت هست وقتی اولین سیگارت را جلوی من روشن کردی و پرسیدی؟ چیه مگه؟ مشکلیه؟ و من با سادگی دخترانه و بچه‌گانه‌ام تمام تعجب سن بچگی را در میان دود و نگاه تو پنهان کردم...
نوشهر و شب های طولانی که تو باز در دود گم میشدی و من در حرف های تو و در اعجاب کلمات و مفاهیم و اشتباهات و دنیای تو....
یادت هست؟عکس های کودکی‌ام را نگاه میکردی و با صدای بلند و دود سیگار میخندیدی و میگفتی من این را دوست دارم. این را که دو دستت را روی پایت گذاشته‌ای و اخم کرده‌ای...
میدانی؟ سال ها آنقدر زود میگذرد که تمام این ها را که میگویم در چند دقیقه میشود خلاصه کرد و مرور. اما مگر میشود این خطوط کشیده شده را هم روی فکر و روان و عمر پاک کرد و نادید گرفت؟
سال ها گذشته و حالا تو تولد دومین کودکت را هم جشن گرفته‌ای و نامش را نام تب و تابی گذاشته‌ای که در همه این سال ها من شاهد آن بودم... تب و تابی مخلوط با تمام کژیهایی که «تو» از آن فرار نکردی و با آن بزرگ شدی و بالیدی.... من هم این سر دنیا هستم و حتی خطوط تلفن هم ما را به سختی به هم میرساند... :) چشمت روشن...